திசை சங்கர்

மாலை அணிந்து விரதமுற்று, காலையும்  மாலையும் நீராடி, பக்தியோடு வேடமிட்டுக் கோவிலுக்கு நாம்வந்தால் நற்றுணையாய் நிற்பாள்  குலசையின் முத்தாரம் மா.

தூக்குவாளி மூடிவரை சோறடைத்து வண்டியேறி மூக்குவாளி போட்டஉனை நாடிவந்து போற்றிடுவோம் சீக்கிரமாய் எங்களுக்கு நல்லவழி தந்துதவி ஆக்கிடுவாய் முத்தாரம் மா. காத்தாடி நூறு சுழல்கின்ற இவ்வூரில் "ஆத்தா" வியர்க்கா துனக்கு! - அதுபோல் இதயத்தில் நீநின்று எப்போதும் காப்பாய் உதயத்தூர் முத்தாரம் மா.

 அடிமைத் தளையை உடைத்து, சகாநீ ஆகாயம் தாண்டிப் பற. இல்லை எனநீ நுவலாமல் ஏழைக்கு ஈந்தால் நலமே உனக்கு.  உலகில் அருங்கொடை கானலாய் ஆனாலும் ஊட்டி விடுநிறைய அன்பு.  என்றைக்கும் எப்போதும் எங்கேயும் யாரையும்  ஏமாற்றிச் சேர்க்காதே காசு.  ஐபோனோ ஆண்ட்ராய்டோ நாளை எதிரியோடு  ஒன்றாக நீஎடுப்பாய் செல்பி.   ஓயாது வேலையைச் செய்;பசித்த பின்பேஉண் ஒளடதம் தேவை இல. கஃறென்ற என்மனம் நீவந்த பின்னால்தான்  வெஃகியதே வாழ்க்கையை மெல்ல.

அற்றைத் திங்கள் பொதிகையில்      உதித்த தெங்கள் தமிழி ஒற்றைக் காலில் நிற்குமவள்    பிடிவா தமான அழகி மூன்று கொம்பு முளைத்ததனால்       அடக்க முடியா வீரம் மூண்டு வந்த பகையினையே        முட்டிச் சாய்க்கும் தூரம் ஆய்தம் ஒன்று ஏந்திநிற்கும்       மாய அணங்கு அவளை நோய்கள் தீண்ட வந்தாலும்       என்றும் இல்லை கவலை  அகரம் முதலாய்க் கொண்டதுதான்       சிகரம் ஏறி நிற்கும் நகரம் கிராமம் எங்கேயும்       "ழகரம்" சிறப்பைக் கூட்டும் ஏகம் பநாதன் பாடியதால்       இகமும் பரமும் சேரும் முகநூல் புலனம் தானமர்ந்து      அகமும் புறமும் பேசும்  திணிக்கும் மொழியை விரும்பாமல்      இனிக்கும் அவளைப் படித்தால் மணக்கும் திசைகள் எங்கேயும்     இனிதாய் வாழும் தமிழே.

கேன்டீனில் சுந்தரியோடு சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்த ரமேஷைப் பார்த்ததும், அழுதுகொண்டே கம்பெனி வாசலை விட்டு வெளியேறினாள், செல்வி.  செல்வி அழுதுகொண்டு போவதைப் பார்த்த அகிலன், அவளின் பின்னே ஓடி வந்தான். "செல்வி! செல்வி! நில்லு.  ஏன் இவ்ளோ வேகமாப் போற? உன்கிட்ட ஒரு விஷயம்  சொல்லணும்" என்றபடி  மூச்சிரைக்க ஓடி வந்தான், அகிலன். அவளின்  கண்ணீரைத் தன் கையால் துடைத்தான்.  "ஏன் யாருக்குமே என்ன பிடிக்க மாட்டேங்குது?" "அப்டிலாம் சொல்லாத, உன்ன எல்லோருக்கும் புடிக்கும். நீ எதுக்கும் கவலப்படாத, நீ வேணா பாரு ஒருநாள் அவனாவே உன்ன தேடி வருவான்" என்று அவளை ஆசுவாசப் படுத்தினான். ஆறுதல் வார்த்தைகளுக்கு இடையே அவளுடைய விரல்களை மெதுவாகப் பிடித்துக் கொண்டான். அவளும் எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமலும் உதறி விட மனமில்லாமலும் தன் உள்ளங்கை வியர்வையை அவனது உள்ளங்கையில் படரவிட்டாள். மௌனம் பேசிக்கொண்டு இருவரும் விரல்களைக் கோத்தபடியே கம்பெனி பேருந்தில் ஏறினார்கள். வற்றிய கண்ணீரோடு அவன் தோளின் மேல் சாய்ந்து கிடந்தாள். பேருந்து சென்றுகொண்டே இருந்தது. திடீரென ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாய் "ஆமா நீ ஏதோ ஒரு...